Sorry dat het zolang geduurt heeft voor ik weer een blog plantte. Ik moest even een hoop dingen op een rijtje zetten!.

Maar nu, DE VRAAG van vandaag:  Waarom rust er zo'n taboe op mensen die in therapie zijn? Waarom worden mensen bij voorbaat al voor gek verklaard als je bij een psycholoog loopt? Waarom is het zo moelijk voor mensen om te zeggen, ik moet in therapie? Ik ben van mening dat die taboe verbroken moet worden. zodat veel meer mensen hulp durven te zoeken als ze dat nodig hebben.

Oke, laat ik dan maar beginnen met de taboe doorbreken. Ik moet in therapie, niet zo maar therapie maar intensieve therapie. Niet omdat ik gek ben, niet omdat ik mezelf iets aan wil doen, maar omdat ik gewoon een beetje met mezelf in de knoop zit. Ik ben op een doodpunt in mijn leven, waaruit ik niet zelf verder kan. Als mensen dit niet begrijpen of accepteren uit mijn omgeving is dat hun verlies, maar ik kies voor mezelf op dit moment. Gelukkig zijn mijn vriendinnen vol begrip en veranderd het niets aan onze hechte band. Mijn ouders, zus en zwager zijn op de hoogte, de rest van de famillie niet vanwege het bovenstaande taboe. Vind ik dat erg? ja, soms baal ik ervan dat onze maatschappij zover is gekomen dat mensen niet meer tegen hun famillie durven te zeggen 'ik ben in therapie want ik heb hulp nodig'.

Waarschijnlijk denken jullie nu, wat moeten wij hiermee. Het enige wat jullie ermee kunnnen is misschien een andere kijk krijgen op mensen in therapie, misschien wel mensen die jullie kennen. Ik merk nu hoe belangrijk het is om mensen om je heen te hebben die zeggen 'het maakt niet uit dat je hulp nodig hebt, wij houden toch wel van je'.  Dus voor die mensen: mam, pap, gnoom, poekie, Kurt, Tino en Frobi Ik hou van jullie, en ben dankbaar dat jullie er zijn!!!

Kuzzzz Nathanya

Zoals jullie hebben kunnen lezen heeft mijn zus vrijdag haar haar gemillimeterd. Natuurlijk vond haar echtgenoot het niet echt leuk, maar ondertussen heeft hij een heel weekend gehad om eraan te wennen.

Ik heb niet zoveel te melden eigenlijk. Het weekend is erg rustig geweest, buiten het feit dat Fizzgig weer een aantal keer heeft aangevallen omdat hij sjagerijnig wordt van de warmte.

Heeft iemmand van jullie wel eens pfeiffer gehad? Ik ben een jaar of wat geleden erg moe geweest en ziek en achteraf bleek dat ik toen pfeiffer had. Op dit moment is het negen uur, en anderhalf uur geleden ben ik uit mijn bed gerold en ik ben noe al weer uitgeput. Ik vrees dus dat ik weer besmet ben. Maar ja, naar de dokter gaan heeft kennelijk weinig nut. aangezien ik de vorige keer ook vanzelf weer beter ben geworden.

Nou ja, we zien het wel weer. Groetjes Nathanya

Vanochtend rolde ik op een te vroeg tijdstip mijn bed uit, namelijk tien voor zeven. Misschien kwam dat ook omdat er twee hongerige katten onder mijn slaapkamerraam zaten te schreeuwen dat ze naar binnen wilde, en vooral eten.

Dus eerst samen met de katten ontbeten en daarna vol goed moed op de trilplaat (ja echt). Voor mensen die denken dat de trilplaat niet zo veel voorsteld, ik heb geregeld spierpijn en een bezwete rug. Daarna onder de douche gesprongen onder de verschrikkelijke klanken van The young ones (niemand zou dat moeten luisteren om half acht 's ochtends). Nu is de planning dat ik eigenlijk zou moeten gaan leren, maar ja, aangezien ik dit aan het typen ben loopt die planning alweer achter op schema.

Maar ALS ik dan eindelijk geleerd heb vanochtend, mag ik me gaan verheugen op vanavond. Mijn vriendin Frobi (eigenlijk Ilona, maar we doen nu allemaal aan bijnamen) komt een nacht logeren, zoals gemiddeld één keer in de twee maanden, om weer eens een filmmarathon te houden. Er zijn er al vele geweest zoals The tenth kingdom marathon, de Kindom Hospital marathon, een lama marathon, een extreme home make-over marathon enz. Vanavond gaan we aan de fantasy, wat zo ongeveer betekend dat we zes uur achter elkaar een dvd gaan kijken. Als je je afvraagt hoe we dat volhouden, nou laten we zeggen dat een tafel vol chips, chocolade en sisi fruitmania een hoop doet om een mens wakker te houden. Mijn zus Gnoom was ook uitgenodigd maar die ziet er altijd vanaf omdat Frobi en ik samen nogal een combinatie zijn van Animal van de muppets (ik, ja ik doe zelfs de stem) en Beetlejuice (hierop wens ik niet verder in te gaan). 

Nou mensen, het is tijd om te gaan leren, en fizzgig van mijn been te trekken en buiten te laten ( auwwwww ). Tot snel, vampirekizz

Welkom mensen in mijn wondere wereld!

Laat ik eerst even iets uitleggen, mijn naam is niet echt Bami Salami (duhhuh), maar Nathanya. Jammer genoeg had ik een oudere zus die bij mijn geboorte besloot me nooit en te nimmer bij mijn eigen naam te noemen. Ze bedacht vele bijnamen, Bami Salami was één van de eerste, natuurlijk gevolgd door Bambi en Bamibal. Nu vierentwintig jaar later zitten deze namen zo in ons systeem dat ik niet anders meer gewend ben. Als ik dus bij een Chinees sta en iemand vraagt om bami reageer ik meestal met een  'ken ik u dan?'. Moet je nagaan hoe ik afga bij een snackbar!

In deze berichtjes zult u ook nog wel eens wat te horen over mijn kinderen, de twee katten Wiedus en Fizzgig. Wiedus is een knorrige, en eigenzinnige schildpadpoes van tien. Ze is zo op haar zelf dat ik haar maar twee keer op een dag zie voor het eten, voor de rest is ze de buurt aan het onveilig maken. Wiedus was altijd de koningin van Sheba tot ik een anderhalf jaar geleden een kleine, rode kater uit het asiel meenam (ik werkte daar toen tijdelijk). In die periode was net een maand daarvoor mijn maatje Jurre het konijn overleden (op 11 jarige leeftijd) en ik miste hem waanzinnig. Ik werd eenzaam en besloot nog een kat te nemen (tegen mijn ouders zin). In het asiel hadden ze net een rood katertje van 10 weken, en die wilde ik natuurlijk hebben. Zonder het mijn ouders te vertellen heb ik toen een reservering gemaakt om hem vrijdags mee te nemen (het was donderdag). Thuis heb ik mijn ouders mee gedeeld dat we een nieuwe huisgenoot kregen en zo kwam Fizzgig in huis. Zijn naam komt van de Jim Henson film 'The dark crustal'.  Voor de mensen die de film gekeken hebben:  mijn kat lijkt echt op zijn naamgenoot. Nu een anderhalf jaar verder weegt de baby ruim 4,5 kilo en is van staart tot neus 87 cm. En ontzettend arrogant en wild (zijn moeder was een zwerfkat, zijn vader een echte wilde kat). Maar goed, zo is mijn leven een beetje ingedeeld. Later horen jullie wat ik vanaf nu beleeft heb.

Butterfly Kizzzz